Nog maar enkele dagen geleden hebben de kleinkinderen van Ray namens Ray de eerste bal van het seizoen gegooid. Ray was fysiek niet meer in staat om de wedstrijd te bezoeken en vandaag komt het bericht dat Ray is overleden.
Niet een onverwacht bericht, wel een heel verdrietig bericht.
Ik ken Ray al heel erg lang. Toen ik als jeugdcoach begon, speelde Ray bij mij in het team. Dat moet ergens halverwege de jaren 70 zijn geweest. En volgens mij heeft Ray gehonkbald tot het moment dat zijn ziekte hem dat verhinderde. Dat is dus best heel erg lang.
En ook Ray is al op jonge leeftijd ook aan het coachen gegaan en heeft daarin zijn sporen ook meer dan verdiend binnen HCAW. En eigenlijk heb ik al die momenten dat ik Ray meemaakte hem altijd gezien met een ondeugende glimlach onder zijn snor, en altijd was Ray bevlogen en betrokken als het zijn HCAW betrof.
In 1981 bedacht onze coach Jeff Archer dat we een mascotte moesten hebben. Dus werd er een wit berenpak gekocht bij Witbaard in Hilversum en maakte Alfred Cop zijn opwachting als clubmascotte. Het idee viel zo goed dat we de week erop een bruine versie aanschaften en Ray stond meteen klaar om die rol te gaan spelen.
Wat zullen we hem gaan missen, als teamgenoot, coach, scheidsrechter en supporter. Misschien wel de grootste supporter van allemaal. Want, in wat ik al eens genoemd heb als de beste supporters van de Nederlandse Hoofdklasse, speelde Ray een duidelijke hoofdrol. Met zijn “HCAW-tje” en “Hit-em” is hij altijd luid en duidelijk te horen bij de wedstrijden van HCAW.
Ik heb eens gelezen dat je dood bent, als mensen niet meer over je praten. Ray is niet dood, maar zijn lichaam is overleden. Zijn naam zal nog vaak worden herinnerd op de tribune en velden van HCAW, zijn club!
Wij wensen Ria, de kinderen en kleinkinderen en allen die Ray dierbaar waren vele mooie herinneringen. Die nemen het verdriet niet weg, maar zijn wel een troost.
15-4-2026 Huub Baaij
Wil je herinneringen aan Ray met de familie delen, maak dan gebruik van het hiernaast afgebeelde kaartje